Posts

Rouw in al z'n vormen

Ik stond in Mechelen, op 166 kilometer van m'n geboortedorp vandaan, in een camerawinkel. Naast me: de bijna-vijftienjarige dochter die dit schooljaar een nieuwe richting insloeg en van school veranderde om 'beeldende en audiovisuele vorming' te gaan volgen. Met als vraag: werken deze twee fototoestelletjes die we in de kringwinkel op de kop tikten nog? Kringloopgelukjes die bij negatief advies gewoon mooie toestelletjes waren om op je kast te zetten (onder andere een Kodak Instamatic 133, ouder dan de oude moeder naast de bijna-vijftienjarige dochter, dus echt antiek ;)). Ook een vraag van mij: kunnen de foto's nog ontwikkeld worden van dit toestel? Dit toestel, dat was dan het fototoestel waarmee mijn jeugd op zeldzame wijze op beeld vastgelegd was. Het fototoestel van mijn vader. Het lag al enige tijd bij mij. Ik kan me niet meer herinneren hoe het toestel "over de Brusselse ring" hier raakte, wellicht na de verhuis van mijn moeder, in m'n handen geduwd...

35 (+5) and still alive (geschreven 10 december 2023)

Of ik de link van mijn blog eens wou doorsturen? Zeker dat ik de link van mijn florerende (*kuch*) blog wou doorsturen. Toen zag ik het: het laatste blogje dateerde van september 2020. "Er ligt wel een dikke laag stof op", schreef ik er nog snel bij. Tegelijk dacht ik: laat mij nog eens wat schrijven.  De vraag kwam van een nieuwe collega. Niet meer zo gloednieuw ondertussen, want ik werk er ondertussen al meer dan twee jaar. In 2021 veranderde ik van job. De zorgwereld uit, de boeiende onderwijswereld in.  Het was een harde noot om te kraken. Ik ben honkvast, hondstrouw én een flipkip. De ultieme combinatie om eeuwig op een job te blijven zitten en die orchidee te ontvangen bij tien jaar in dienst. Ik doneerde de orchidee aan iemand die wél van orchideeën hield. Toen ik na dertien jaar vertrok, voelde het alsof ik mijn leven achterliet. Ik was er gaan samenwonen. Was zwanger. Was nog eens zwanger. Trouwde. Ging naar Amerika en dealde met een hoop ellende in die peri...

Onvoltooid

Hoewel er niks meer verschenen is op de blog sinds juni vorig jaar, denk ik vaak nog in termen van posts. Af en toe schiet er iets door mijn hoofd waarover ik denk: da's leuk om te beschrijven. Niet altijd kankergerelateerd. Vaak raakt het idee niet verder dan mijn hoofd wegens tijdsgebrek. Af en toe begin ik te schrijven. Zo heb ik zeker 10 half afgewerkte stukjes tekst. 't Is een bijzonder proces. Daar waar ik in 2017 zo hard die nood voelde om alles van me af te schrijven, is dat vandaag gewoon een andere realiteit. Het is meer dan 3 jaar geleden dat ik mijn diagnose kreeg. Heb ik dan nog kanker of had ik kanker? Ik werd al een aantal keer, tot mijn grote ergernis, gecorrigeerd door mensen: je hebt kanker gehad . Geen tegenwoordige tijd. De voltooid verleden tijd werd me opgelegd. Elk conflict dat ik kan vermijden, vermijd ik liever, maar inwendig borrelt de boosheid. Ook al zijn de afgelopen controlebezoeken in Gasthuisberg altijd positief geweest, toch heb ik nog steeds ka...

De 11 geboden voor een beginnend fietser

1/ Koop een koersfiets en liefst eentje met de juiste framemaat. Begin bij het begin. Koop jezelf een fiets in de goede maat. Wel, dat was lachen. Na drie weken tweedehands.be afgezocht te hebben naar een fietsje dat én betaalbaar was, én goede kwaliteitsversnellingen had, én een goed frame met de juiste maat, deed ik een bod op een zoekertje. Hoe ik de juiste framemaat wist? Meten is weten. Daarenboven ben ik even groot als de man in huis (voor 's mans zelfbeeld  : die extra centimeter waarvan jij beweert hem te hebben, zet ik hier nog eventjes in de verf). In de praktijk zijn we dus even groot, ik had al een paar keer op zijn fietsje gereden en voelde dat die goed zat. Ik dus op weg naar de fiets waarop ik een bod deed om een testritje te doen. Ik voelde dat die best groot was, het stuur te ver en te diep, maar niks dat een bikefitting-sessie niet kan oplossen. DACHT IK. De man keek bedenkelijk naar de fiets toen ik er, blij als 'n kind, me...

Paasbloemen

De eerste lentezon, de eerste zonnestralen en daar zijn ze. Ze duiken overal op in het straatbeeld. Ze schieten als paddestoelen uit de grond. Ik bedoel niet de paasbloemen. Ik heb het over de wielertoeristen. Opeens zijn ze er, in allerlei varianten. Het is de eenzaat die zich in het zweet trapt en langs wie je wil blijven rijden met de wagen om hem door het raampje heen toe te roepen dat die rode afgebakende strook, het fietspad dus, bedoeld is om wel degelijk op te fietsen. Het is die groep die superprofessioneel lijkt en op zondag in grote groep fietst, bezemwagen achterop. Net nu je je boodschappen moet gaan doen in die ene winkelketen die op zondag open is tot 13u. En het is al 12u15! Gedwongen om er achteraan te blijven tuffen. Oh ergernis. Wel, Vlaanderen telt er sinds kort een wielertoeristje bij, met name mezelf! Ik ben aan het fietsen gegaan. Gelijk een echte, met zo'n koersfiets met zo'n stuur en met zo'n klikpedalen, met zo'n fietsbroek met zo'n zeem e...

Controle

Ik hink (serieus*) wat achterop met het bloggen. Zo gaat dat als een mens het werk en het gewone leven hervat. De kanker verdwijnt wat naar de achtergrond, maar tegelijk is er elke dag wel iets dat me eraan doet herinneren : de medicatie, mijn prothese of die groepsfoto aan de koelkast op het werk. Die werd genomen half december en ik had toen nog ultrakort haar. Telkens ik voorbij de koelkast passeer, schreeuwt de foto : Hallo, jij daar, met je kanker. Het blijft gek om artikels te lezen of reclamespots te horen over Kom Op Tegen Kanker . Dat besef: ik ben één van die kankerpatiënten, waarvoor dat geld wordt ingezameld. Maar goed, ik wijk af. Maandag 8 januari 2018 stond mijn eerste controle gepland in het UZ. Toen die afspraak gemaakt werd bij de laatste bestraling op 6 oktober, leek dat een onoverbrugbare eeuwigheid om zonder doktersbezoek te stellen. In werkelijkheid was het even knipperen met de ogen en daar zat ik al terug in de wachtzaal van het borstcentrum. De man verge...

Wat kanker me leerde ...

Stel je volgend vredig tafereel voor : mijn collega en ik zijn aan het werk op onze nieuwe werkplek. De verhuis is tijdens mijn afwezigheid gebeurd, moet u weten, dus veel heb ik de eigenaar van het gebouw nog niet gezien. Edoch, ik heb hem wel al ontmoet en mezelf toen kort aan hem voorgesteld. Ik ben nog maar net terug aan het werk. Mijn haar is aan het groeien, maar nog ultrakort, ver verwijderd van de bos recht naar omhoog groeiende chemokrullen van nu. Plots wordt er geklopt op de deur. Ik doe open. "We komen voor de afwasmachine, want er waren problemen, hoorden we." Ik laat de eigenaar en zijn schoondochter binnen. Ze bekijken het geval. Ondertussen ga ik terug aan het werk. Ik zie dat ze tot een conclusie gekomen zijn, sta recht en vraag of ik kan helpen, of ze iets willen doorgeven? Ze wijzen naar mijn collega, die nog steeds aan het bellen is. "We wachten wel." Soms hebben mensen heel veel aan ons te vertellen, dus het duurt wel even vooraleer mijn colleg...