Posts

Controle

Ik hink (serieus*) wat achterop met het bloggen. Zo gaat dat als een mens het werk en het gewone leven hervat. De kanker verdwijnt wat naar de achtergrond, maar tegelijk is er elke dag wel iets dat me eraan doet herinneren : de medicatie, mijn prothese of die groepsfoto aan de koelkast op het werk. Die werd genomen half december en ik had toen nog ultrakort haar. Telkens ik voorbij de koelkast passeer, schreeuwt de foto : Hallo, jij daar, met je kanker. Het blijft gek om artikels te lezen of reclamespots te horen over Kom Op Tegen Kanker. Dat besef: ik ben één van die kankerpatiënten, waarvoor dat geld wordt ingezameld. Maar goed, ik wijk af. Maandag 8 januari 2018 stond mijn eerste controle gepland in het UZ. Toen die afspraak gemaakt werd bij de laatste bestraling op 6 oktober, leek dat een onoverbrugbare eeuwigheid om zonder doktersbezoek te stellen. In werkelijkheid was het even knipperen met de ogen en daar zat ik al terug in de wachtzaal van het borstcentrum. De man vergezelde m…

Wat kanker me leerde ...

Stel je volgend vredig tafereel voor : mijn collega en ik zijn aan het werk op onze nieuwe werkplek. De verhuis is tijdens mijn afwezigheid gebeurd, moet u weten, dus veel heb ik de eigenaar van het gebouw nog niet gezien. Edoch, ik heb hem wel al ontmoet en mezelf toen kort aan hem voorgesteld. Ik ben nog maar net terug aan het werk. Mijn haar is aan het groeien, maar nog ultrakort, ver verwijderd van de bos recht naar omhoog groeiende chemokrullen van nu. Plots wordt er geklopt op de deur. Ik doe open. "We komen voor de afwasmachine, want er waren problemen, hoorden we." Ik laat de eigenaar en zijn schoondochter binnen. Ze bekijken het geval. Ondertussen ga ik terug aan het werk. Ik zie dat ze tot een conclusie gekomen zijn, sta recht en vraag of ik kan helpen, of ze iets willen doorgeven? Ze wijzen naar mijn collega, die nog steeds aan het bellen is. "We wachten wel." Soms hebben mensen heel veel aan ons te vertellen, dus het duurt wel even vooraleer mijn colle…

Zelfzorg

Het antwoord dat ik geef op de vraag of ik nu genezen ben, dat wordt maar matig enthousiast onthaald. Mensen willen duidelijkheid. “Ja, ik ben genezen” of “Neen, ik ben niet genezen.” Iets tussenin, dat valt blijkbaar moeilijker. Nu mijn haar volop in bloei staat, moet het wel een “Ja, ze is genezen.” zijn, toch? Zo simpel is het niet. Het echte antwoord is: “Ik weet het niet.” Misschien is er geen kankercel meer in mijn lichaam te bespeuren, maar evengoed kan de kanker zich op dit eigenste moment aan het ingraven zijn in mijn lever. De tijd zal het me leren. Als ik herval, dan was ik blijkbaar toch niet genezen en waren de ontsnapte cellen niet gedood. Als ik niet herval, is de vraag: komt het dan door de operatie, door de chemo, door de radiotherapie? Of zijn het de pillen geweest die de laatste genadeslag hebben toegediend aan die hardnekkige kankercellen? Of waren alle kankercellen direct al verwijderd na mijn operatie? Ook daar zal nooit een antwoord op zijn.

Nu het leven zich st…

Enkel nog wat pillekes.

"Ben je nu genezen verklaard?" Ha! Daar is ie dan, de vraag waarvan ik wist dat ik hem veelvuldig te horen ging krijgen vanaf 6 oktober 2017. Op 5 oktober klasseren mensen me nog in het vakje van kankerpatiënte, maar eens de radiotherapie afgelopen is, verwachten mensen dat ik genezen verklaard ben. Lang geleden leefde er een man die voor wonderbaarlijke genezingen zorgde, maar helaas is hij niet aan mij verschenen toen ik Gasthuisberg buitenstapte.  Wat ik dan antwoord op die vraag? Zoiets : "De chemo en bestralingen zijn inderdaad achter de rug en ik moet alleen nog wat pillen nemen. Voor even." (Lees: 10 jaar) Ik voel een lichte druk (misschien denkbeeldig, misschien ook niet) om een sociaal wenselijk antwoord te geven en om die pillen te minimaliseren. Die kanker van mij, dat heeft nu lang genoeg geduurd. Van chemo en radiotherapie kunnen mensen zich een beeld vormen (van chemo ben je misselijk en word je kaal en bestralingen zorgen voor een verbrande huid). Maa…

Frequently Asked Questions - part II

Sommige vragen krijg ik regelmatig voorgeschoteld, vandaar, speciaal voor jullie: "Radiotherapie krijgen, hoe gaat dat eigenlijk?". Een verslag van uw reporter ter plaatse.


Maandag 2 oktober 2017

12u30

Rond Gasthuisberg zijn ze al maanden aan het werken, onder andere aan een nieuwe parking voor de spoedafdeling en de dagcentra oncologie. Ik volg onzeker de nieuwe route naar de parking en vraag me af of ik wel juist rijd. Ik blijk niet de enige. De auto voor me probeert te keren net voor de slagbomen van de parking. Ik herken een verpleegkundige van de afdeling radiotherapie die al het gerij aan de ingang gade slaat. Hier moet het wel zijn.

12u40

Na een goede 5 minuten doorstappen bereik ik de afdeling, maar een echte verbetering voor de niet zo mobiele mensen vind ik dit toch niet. Ik hoop dat de korte, rechtstreekse route naar de afdeling nog onder constructie is. Ik word 'bestraald' onder toestel 2 en leg mijn afsprakenlijst in het rode bakje aan de verpleegpost v…

Einde der chemo en aanvang der radiotherapie

En dan is het zover: de laatste chemo. Aan alle liedjes komt een eind, ook aan de niet zo mooie. Zestien chemobeurten, 20 weken in totaal. De man en de kinderen vergezellen me, die 22e augustus. De kinderen kijken niet raar op van de omgeving. Het beeld dat we hen van het ziekenhuis en de chemosessies geschetst hadden, wijkt blijkbaar niet af van de realiteit. Om de tijd te doden, spelen we wat gezelschapspelletjes. Algauw liggen de bootjes van Zeeslag in het rond en lijkt een viertal uur wachten toch iets te lang. De man neemt de kinderen mee voor een wandelingetje. De verpleegkundige die me moet 'afkoppelen', neemt de kinderen nadien mee op sleeptouw. "Wie wil mij helpen?" De zoon schudt heftig van nee, de dochter aarzelt wat, maar als ze ziet dat ze handschoentjes aan krijgt en echt een spuitje mag leegspuiten in mama's draadjes, wordt ze enthousiast. Uiterst geconcentreerd dient ze de laatste zorgen toe onder het alziend oog van de verpleegkundige. Echt mooi…

't Is ier nu nog graakn.

"Bald is beautiful!", riep een wildvreemde me onlangs na op straat. "It is!", gooide ik terug. Sinds ik kaal ben, vliegen de complimenten me rond de oren. Als je nood hebt aan een boost voor je zelfvertrouwen ... Natuurlijk is de onderliggende boodschap 'Ik dacht dat mensen die chemo kregen, er beroerder uitzagen.', eerder dan 'Ge zijt een knappe griet, zo zonder haar.' Het is dat ik niet match met het beeld dat mensen hebben van kankerpatiënten en chemo krijgen.

Wat ik nog vaak te horen krijg, is hoe dapper en moedig ik ben. Ik word 'geprezen' om de positiviteit waarmee ik omga met mijn ziekte. Ik moet er altijd om glimlachen. Je moest eens weten, denk ik dan. Je moest eens weten hoe mijn gedachten alle kanten opschieten als ik ze eens een momentje alleen laat. Dan zie ik mijn vader voor me. Hij gaf samen met mijn moeder een rondleiding in het pas gekochte huis waar ze een vijftal jaar later naartoe planden te verhuizen. Hij was toen al zw…